X
تبلیغات
گياه كوچك
  • آرشيو

  • نويسندگان

  • آخرين نوشته هاي من

  • موضوعات وبلاگ

  • برچسب ها

  • امکانات وبلاگ

  • طراح قالب: NEGASH.IR

  • درباره من

    مرتضی باقرزاده ، دانشجوی کارشناسی ارشد فیزیولوژی گیاهان زینتی، تولید کننده گیاهان زینتی و طراح و پیمانکار فضای سبز میباشم.


    09119313250

  • نوشته شده توسط مرتضي باقرزاده | پنجشنبه 29 اردیبهشت1390 ساعت 0:4

    در مناطق گرمسیر درختی می روید که آنرا ک و ک ا می نامند. سیاه پوستان بومی در مواقع جنگ و ضرورت از برگ آن می خوردند تا گرسنه و تشنه نشوند.

    سابقا اینطور تصور می کردند که برگ( ک و ک ا ) بقدری قوی است که مقدار مختصر آن رفع گرسنگی و تشنگی می کند ولی بعد ها فهمیدن که( ک و ک ا ی ی ن )موجود در برگ (ک و ک ا) احساسات دو گانه ی گرسنگی و تشنگی را تخدیر کرده و از کار می اندازد و این بسیار خطرناک ست.

     

     

     

     

     

    نوشته شده توسط مرتضي باقرزاده | چهارشنبه 28 اردیبهشت1390 ساعت 23:59

    بله درست است این حشره بومی این منطقه نیست. مسئولین (در چه زمان و چند سال پیش را دقیق نمیدانم) متوجه شدن که این حشره گوشتخوار است و برای کرم ساقه خوار برنج نیز مفید است و آنها خواستند به کمک این حشره مبارزه بیولوژیک با آن افت بکنند و این حشره را وارد کشور کردند و پس از گذشت زمان تازه متوجه شدن که این حشره چقدر برای پوست بدن انسان مضر است و ازار دهنده است!!!! فقط کافی بود آن مسئولین محترم قبل از وارد کردن این حشره کمی در مورد این حشره تحقیق می کردند ...

     

     

     

    نوشته شده توسط مرتضي باقرزاده | یکشنبه 25 اردیبهشت1390 ساعت 15:23

    آیا میدانستید که بوییدن گل ها جز اینکه برای آرامش اعصاب و روان مفید است ، برای ضد عفونی کردن مجرای تنفسی و گلو بسیار مفید است ؟ بله این چنین است.

     

     

     

    نوشته شده توسط مرتضي باقرزاده | چهارشنبه 21 اردیبهشت1390 ساعت 22:8

    گل لادن برای خودش دنیایی دارد ولی امروز نمیخوام در مورد جنبه زینتی بودنش و در این زمینه ها بحث کنم.

    آیا میدونستید این گل به عنوان سبزی هم قابل استفاده است ؟ بله این چنین است ، برگ های گل لادن خوراکی هستند و حتی می شود آن را به سبزی مصرفی اضافه کرد و خواص زیادی هم دارد که میتوان به تاثیر مثبتش برای سینه اشاره کرد. در ضمن من خودم خوردمش و باید بگم طعم خوبی دارد و طعمش تقریبا شبیه به شاهی می ماند البته شاهی کمی خوش طعم تر است .

     

     

     

     

    نوشته شده توسط مرتضي باقرزاده | چهارشنبه 14 اردیبهشت1390 ساعت 21:5

    نام پارسی : نرگس

    نام انگلیسی : Jonquil , Daffodil , Narcissus

    نام علمی : Narcissus spp

    خانواده : Amaryllidaceae

    منشا گل نرگس اروپا ، شمال افریقا و قسمتهایی از اسیا است. یک گیاه سوخ دار دایمی است. سوخ ان حقیقی و پوشش دار است که چندین سالمتوالی گل داده و هر سال نیز درشت تر می شود. برگ ها باریک و کشیده و گل ها از یک جام ۶ قسمتی (۳ کاسبرگ تغییر یافته و ۳ گلبرگ) که در قاعده به هم چسبیده اند با یک شیپور یا تاج در مرکز که از نظر طول ، رنگ و حالت متنوع است تشکیل شده است گل ها بصورت انفرادی یا چند تایی در انتهای ساقه گلدهنده قرار دارند. در ابتدا گل در داخل اسپاتی قرار گرفته و بعدا خارج می شود. در درجه اول برای گل بریدنی از انواع گل درشت و در درجه دوم برای تزیین باغ ها و پارک ها از هر نوع ان میتوان استفاده کرد. کشت نرگس در باغ از این نظر جالب است که در پاییز با خزان سایر بوته ها و گیاهان ، نرگس رشد و نمو خود را آغاز کرده طراوت باغ را حفظ می کند و در زمستان و اوایل بهار زیبایی خاصی به باغ می دهد.

    گلدهی

    نرگس در حالت عادی در روز های اخر سال و آغاز بهار گل می دهد ولی میتوان فصل گل را چند ماه پیش انداخت. اگر در پاییز کشت شود در بهار گل می دهد . با کاشت در گلدان و پیش رس کردن می توان در زمستان از گل آن استفاده کرد.

    نیازها

    گیاه نرگس به سرما مقاوم است و در مقایس با زنبق ، حساسیت کمتری نسبت به یخبندان دارد ولی نسبت به لاله و سنبل حساس تر است. خاک مناسب ان خاک لومی یرشار از مواد آلی است. خاک با ph کمی اسیدی را دوست دارد ولی در زمین های زیاد اسیدی باید به خاک اهک اضافه کرد.برخی گونه ها مانند N.tazetta و N.jonquilla خاک قلیایی را می پسندند. در محل افتابگیر باید کشت شود . سوخ آن نسبت به سرما مقاوم است و هر 3 تا 4 سال می توان سوخ را از خاک خارج کرده و سوخک ها را جدا کرد. خاکی که نرگس در آن کشت شده باید مرطوب باشد ولی چنان چه آب فراوان دریافت کند ، بیشتر برگ تولید کرده و به گل نمی رود ، برای به گل رفتن بهتر است گیاه کمی خشکی ببیند.

    پس از گلدهی ، برای بزرگ شدن سوخ ها باید از کودی با نیتروژن کم و پتاسیم زیاد استفاده کرد. باغچه های نرگس را باید وجین کرد و این عمل در فصل پاییز و پیش از رشد برگ انجام می شود. در بهار نیز به نحوی که برگ های سبز نرگس صدمه ای نرسد می توان علف های هرز را وجین کرد.

    افزایش

    انواع نرگس را با بذر و جدا مردن سوخک ها زیاد می کنند. همچنین روش های فلس دوقلو ( فلس جفتی ) یا قاش برداری به کار گرفته شده است. برای بدست اوردن واریته های جدید با بذر افزایش می یابد.

    سوخ ها را در باغچه یا گلدان می کارند. در اواخر تابستان و در پاییز پیش از اینکه نرگس شروع به برگ دادن کند و یا زمانی که برگ ها هنوز کوچک هستند ، سوخ ها را از خاک در می اورند و سوخک ها را از سوخ اصلی جدا می کنند. سوخ های درشت را دوباره در عمق ۱۰ تا ۱۵ سانتی متری می کارند ولی سوخک ها را انبار کرده  و در بهار سال اینده می کارند و هر سال نیز انها را تقویت میکنند. این سوخک ها از سال سوم گل خواهند داد. نرگس هایی که در هوای ازاد و به صورت همیشگی کاشته میشوند هر دو سال یک مرتبه گل می دهند ولی اگر این سوخ ها را هر سال از زمین کنده و سوخک ها را جدا و زمین را تقویت کنند هر سال گل خواهند داد. سوخ نرگس را می توان ۳ تا ۴ سال در زمین نگه داشت.

    برای کاشت در گلدان ، سوخ های درشت را در پاییز در گلدان های کوچک که حاوی خاک سبک هستند می کارند در این حالت نوک سوخ ها باید از خاک بیرون باشد. گلدان ها را چند روز در تاریکی یا سایه سنگین نگه داشته تا ریشه بدهد سپس انها را در شاسی نیمه گرم یا گلخانه معتدل نگه داشته و تا موقع گلدهی  که اوایل زمستان است از انها مراقبت می کنند. ممکن است سوخ های درشت نرگس را مانند سنبل در ظرف مملو از اب نیز کشت کرد و از آن گل خوبی به دست آورد که روش کار با آن همانند سنبل است.

    در روش فلس دوقلو ، سوخ هایی که در اندازه گلدهی هستند به صورت طولی به ۸ یا ۱۶ ۱۶ قسمت می شوند به طوری که هر قسمت بخشی از صفحه پایه ای را داشته باشد . این قطعات دوباره به بخش هایی که یک جفت فلس دارند تقسیم می شود به طوری که هر کدام دارای بخشی از صفحه پایه ای باشد. این قطعات را در کمپوست ، خاک اره ، سبوس و مواد مشابه که بتواند رطوبت و هوا را در خود نگه دارند ، قرار می دهندکه در دمای ۲۰ درجه سانتیگراد پس از ۹۰ روز سوخ ها ظاهر می شوند. قاش برداری سیستم ساده شده ای از روش فلس دو قلو است و در این روش سوخ ها به چند قطعه تقسیم می شوند و هر قطعه (chip) دارای چندین فلس است. بقیه کار مشابه روش فلس دو قلو است.

    برداشت و نگهداری سوخ

    سوخ را در پاییز از خاک خارج کرده و پس از تمیز کردن و درجه بندی انبار می کنند. سوخ ها نباید افتاب بخورند و باید آنها را در انبار  خشک و تهویه دار نگهداری کرد. دمای انبار بسته به گونه ، از ۱۷ تا ۳۰ درجه سانتیگراد متفاوت است. سوخ انواع Tazetta در دمای ۲۵ تا ۳۰ درجه سانتیگراد و سوخ انواع دیگر نرگس در دمای ۱۷ درجه سانتیگراد انبار می شود. اگر در انبار نگهداری سوخ ، اتیلن وجود داشته باشد باعث سقط جوانه گلو یا گل دهی غیرعادی می شود .

    سوخ های نرگس را بر خلاف بقیه گیاهان سوخوار که بر ساس اندازه (وزن ، قطر و یا محیط ) طبقه بنی می شوند ، بر اساس شکل آنها را بصورت زیر طبقه بندی می کنند :

    گرد (Round) ، یک دماغه (Single nose) ، دو دماغه (Double nose) ، چاکی (Split) ، باریکه ای (Slab) ، قاشقی (Spoon) .

    سوخک هایی که از سوخ مادری جدا می شوند به نام Spoon ، Split و یا Slab خوانده می شود. یک سال پس از کاشت ، سوخک های گردی تشکیل می شود که آنها را یک دماغه می نامند. این سوخ ها دارای یک جوانه گل می باشند.در سال دوم ، سوخک جدیدی در داخل فلس سوخ اولبه ظاهر می شود که ان را دو دماغه می نامند. در این حالت سوخ دارای دو جوانه گل می باشد. در سال سوم سوخک از سوخ اصلی جدا می گرددو سوخ اصلی را سوخ مادری می نامند.

    انواع گرد ، یک دماغه و دو دماغه از نظر تجاری اهمیت دارند. کمترین اندازه محیط سوخ نرگس جهت گلدهی ۱۲ سانتیمتر است.

    برداشت گل

    گل نرگس در زمان کج شدن آن ، که به مرحله گردن غازی یا گردن مرغابی معروف است ، باید برداشت شود. از مسایل گل بریده نرگس ، ترشح موکوس از دمگل است که برای گل های دیگر مانند ورد ، میخک ، فریزیا و لاله مضر است. بنابر این نباید گل های نرگس با این گل ها در یک ظرف قرار گیرند. اگر بخواهیم نرگس ها را در زمان گل آرایی همراه با سایر گل ها استفاده کنیم ، بایستی ساقه آن ها را به مدت ۲۴ ساعت در آب قرار دهیم و سپس بشوییم ، با وجود این اگر ساقه ها دوباره قطع شوند باعث جریان دوباره موکوس می شود. گل نرگس را میتوان در دمای ۱-۰ درجه سانتیگراد به مدت ۱۰ روز و در دمای ۴-۳ درجه به مدت ۸ روز نگهداری کرد.

    ناهنجاری های فیزیولوژیک

    یکی از رایج ترین عوارض نرگس ، بیماری دماغ گاوی ( Bull nosing ) است ، که یک حالت تاخیری از سقط گل است و پس از مرحله مرحله گردن غازی رخ می دهد. علت آن افزایش دما به ۱۸ درجه سانتیگراد یا بالاتر در گلخانه است. در این حالت ، گل در شرایط مطلوب نمی تواند باز شود.

    گونه های مهم

    ۱- N.cyclamineus : تک گل ، همانند سیکلامن سر گل ها به طرف پایین است. گل زرد و تاج آن لوله ای باریک است.

    ۲- N.incomparabilis :تک گل ، گل ها درشتو کم پر یا پر پر ، گلپوش سفید مایل به کرم و تاج زرد.

    ۳- N.papyraceus یا Paper white :گلبرگ ها و تاج آن هر دو سفید هستند. تاج گل دندانه دار است.

    ۴- N.poeticus یا نرگس شاعران :تک گل ، گل ها کوچک و معطر ، تاج آن کوتاه به فرم بشقاب با لبه چین خورده به رنگ زرد و حاشیه قرمز و گلپوش سفید خالص است.

    5-N.pseudonarcissus یا Daffodil : تک گل ، تاج زرد و گلپوش کرم رنگ است. در بهار گل می دهد. برگ ها به بلندی ساقه گلدهنده است.

    6- N.tazetta : ساقه گل دهنده به ۴ تا ۸ گل ختم می شود. گلپوش سفید و تاج زرد ، تاج خیلی کوچک و کوتاه است. بر خلاف دیگر گونه های نرگس ، جهت گلدهی نیاز به سرمادهی ندارد. در ایران به نام نرگس شیراز معروف است

    7-N.triandrus : هر ساقه به یک تا ۶ گل ختم میشود که به طور معمول تاج و گلپوش کرم رنگ و گلپوش به سمت عقب برگشته است.

    8- N.x odorus یا نرگس معطر : دورگه بین N.pseudonarcissus و N.jonquilla  است. گل ها کوچک ، زرد طلایی و معطر است.

     

     

     

     

     

     

    نوشته شده توسط مرتضي باقرزاده | جمعه 9 اردیبهشت1390 ساعت 18:29

    نام پارسی : توت فرنگی

    نام انگلیسی : Strawberry

    نام علمی : Fragaria Vesca

    از خانواده : Rosaceae

     

     

     

     

     

     

     

    نوشته شده توسط مرتضي باقرزاده | دوشنبه 5 اردیبهشت1390 ساعت 23:17

    نام پارسی : پامچال

    نام علمی : primula

    نام انگلیسی : primrose

    خانواده : primulaceae

    ارتفاع : ۱۰ تا ۱۵ سانتیمتر

    گسترش : ۱۰ تا ۱۵ سانتیمتر

    فرم : توده ای

    بافت : خشن

    رنگ گل : متغیر

    رنگ برگ : سبز

    زمان گلدهی : بهار

    نیاز نوری : آفتاب کامل - قسمتی سایه

    نیاز خاکی : خاک غنی و مرطوب

    روش ازدیاد : تقسیم ریزوم در پاییز

     

     

     

     

     

    برای اینکه عکسای بیشتری در این زمینه ببینید میتوانید به سایت مهندس زهرا فرشید به نام من یک جوانه ام مراجعه کنید

    نوشته شده توسط مرتضي باقرزاده | دوشنبه 5 اردیبهشت1390 ساعت 0:11

    نام پارسی : لاله

    نام علمی : Tulipa

    از خانواده : liliaceae

     

    مقدمه

    بر طبق رواياتي اين گل اصالتاً متعلق به ايران و آسياي ميانه بوده است . بيشاز صد نوع لاله امروزه در جهان طبقه بندي شده است. به نظر مي رسد نام گل لاله از كلمه لال يا همان لعل از زبان سانكسريت به معني قرمز گرفته شده باشد . در اين صورت يا نام اين گل منشأ هندي دارد يا كلمه لال در فارسي هم به اين معني به كار ميرفته است.عليرغم اينكه گل لاله به طور طبيعي در دشتها و كوهستانهاي ايران مي رويد ولي مردم با ذكر گل لاله در واقع گل شقايق در ذهنشان نقش مي بندد. نكته جالب در مورد گل شقايق اينكه اين گل در واقع نمونه وحشي و كوچكتر گياه (خ-.-ش-.-خ-.-ا-.-ش) است و حتي ميتوان از آن ماده اي شبيه به (ت-.-ر-.-ي-.-ا-.-ك) استخراج كرد.

    پرورش گل لاله در هلند اگرچه شهرت زيادي دارد اما سابقه اش به اندازه شهرتش نيست. اهميت ،قيمت و وسعت پرورش گل در تاريخ هلند هميشه يكسان نبوده است . شايد حدود پانصد سال است كه لاله در هلند اهميت اقتصادي پيدا كرده است . در دوره اي ازقرن هفدهم ميلادي كه به " تولپو ماليا " معروف است (1637-1610) ارزش لاله به اوج خود رسيده و قيمت بناي يك خانه با قيمت لاله هاي باغ آن برابر شد . اما امروز با پرورش و توليد انبوه گل، براي هر هلندي خريد لاله و نرگس براي باغ و باغچه اش ميسر است. با اين كه امروزه پرورش گل لاله به هلند نسبت داده مي شود اما منابع تاريخي نشان مي دهد كه منشأ لاله در هلند نبوده و چند صد سال پيش ، اين گل از طريق تركيه به اين كشور وارد شده است.بعضي معتقدند كه اصل اين گل از لاله هاي صحرایي ست كه در دشتهاي ايران ، افغانستان و آسياي ميانه مي روئيده و پادشاهان عثماني آن را براي تزئين باغ هاي خودشان پسنديده و به تركيه برده اند . بعدها اروپائياني كه در تركيه زندگي مي كرده اند اين گل را ابتدا به وين و سپس به هلند برده اند . اما منشأ و منزل اصلي لاله هر كجا بوده و اين گل به هر طريقي به هلند مهاجرت كرده باشد امروز دنيا هلند را لاله زار مي داند.
    درشهرليسه ، درفاصله ميان آمستردام ولاهه، باغ گلي است به نام كويكنهوف كه بهارهرسال صدها هزار نفر از اطراف دنيا براي تماشاي گلهاي آن به هلند سفر مي كنند.

    کمی بیشتر در مورد لاله

    لاله گياه روستايي از تيره سوسنيها و داراي سوخ گوشتي است كه از اوايل فروردين تا اواخر خرداد بسته به اقسام و جورهاي مختلف گل مي دهد . و طول گلريزان هر بوته تقريباً 15 روز مي شود. از اين 12 قسم وجود دارد كه مدتهاي مديدي در مجموعه دوستداران لاله ديده ميشود ولي بين اين اقسام يك قسم موسوم به لاله ژسنر( T.Gesneriana ) بيشتر جلب گلبازان را كرده و از اين قسم تنها بيش از 1500 جور ديده  شده است به همين منظور امروزه لاله ژسنر از لحاظ زيبايي و زيادي جور متماييز از سايه اقسام است.

    مشخصات گل لاله در یک نگاه

    زمان كاشت : مهر ، آبان                                                

    زمان گلدهي  : اسفند ، فروردين

    اندازه : ارتفاع آن 20 تا 25 سانتي متر                                

    فاصله كاشت : 15تا 20 سانتي متر

    محل : آفتابي ، سايه آفتاب                                                 

    خاك : باغچه خوب و زهكشي                           

    حساسيت : مقاوم به سرما ، حساس در مقابل باد شديد                 

    قطر گل :  15 سانتي متر

    برگها :  سبز تيره تا روشن در برخي ازواريته ها مرمري مي شوند

    كاربرد : در حاشيه ها ، باكس ها ، باغچه هاي سنگي ، گلدان ها،گل بريده

    توصيه ها: در مورد پيازهاي معمول مناسب است كه هر ساله پس از پايان گل آنها راازخاك بيرون آورد.

    كود : مقدار كافي كود آلي تا اندازه اي سبك

    ميوه آن: سته و كپسول هستند.

    زمان خارج کردن و کاشتن دوباره پیازهای لاله

    چند هفته پس از تمام شدن گلهاي لاله برگهاي بوته زرد و كم كم خشكيده و به آساني از سوخ آن كه در زمين است جدا مي شود در اين موقع بايد سوخها را از زمين بيرون آورده و در معرض هوا و سايه قرار داد تا رطوبتش كم شود موقع كاشتن مجرد آن ماه مهر و آبان به فواصل 15 تا 18 سانتي متر و در عمق 10 سانتي متر كاشت.

    تكثير

    لاله گياهي دائمي و پيازي است كه پياز آن ورقه فلسي پوستي است در بهارهنگام رشد و نمو پيازاصلي يكي از جوانه هاي بغلي فلس كاملاً داخلي پياز نيز رشد كرده و مواد غذايي در خود ذخيره و توليد پياز جديد مي نمايند. بنابراين لاله نباتي است ظاهراً از لحاظ گلكاري يكساله كه پياز اصلي آن فقط يكسال زراعي دوام دارد ولي در واقع گياهي است دائمي كه هر ساله پياز مادري مواد غذايي ذخيره را براي گل دادن مصرف نموده و از بين رفته در عوض پياز جديدي را جانشين خود مي نمايد . اين پياز در سال بعد گل داده و باز پياز جديدي را بوجود مي اورد . واضح است كه گلهاي سالهاي بعد كوچكتر شده و بتدريج خواص اصلي ومادري خود را از دست خواهند داد . معمولاً سه سال از يك پياز مادري مي شود تا حدودي استفاده كرد وپس از آن قابل استفاده نخواهد بود . در عوض اين پياز اصلي ، خصوصاً در سال سوم پيازچه هاي در اطرافش بوجود مي آيد كه براي ازديات نبات بكار خواهند رفت.